ประวัติภาคใต้

เทริด

ภาคใต้เป็นแหลมยาวยื่นไปในทะเล มีทะเลขนาบทั้ง ๒ ด้าน ทำให้มีพื้นที่เปิดสู่ทะเลที่ ๒ ด้าน คือ ฝั่งอ่าวไทย ทะเลจีนใต้ มหาสมุทรแปซิฟิกและฝั่งทะเลอันดามัน มหาสมุทรอินเดียระดับความลึกของฝั่งทะเลและแนวกำบังคลื่นลมจากหมู่เกาะใหญ่น้อยเอื้อต่อการเป็นเมืองท่า จึงมีผู้คนต่างชาติต่างภาษามาตั้งหลักแหล่งผสมผสานกับประชาชนพื้นเมืองเดิม เช่น มลายู อาหรับเปอร์เซีย อินเดียใต้ ชวา และชาวจ้วง ดังปรากฎหลักฐานการเป็นจุดแลกเปลี่ยนและสังคมทางวัฒนธรรมที่หลากหลายมาจนทุกวันนี้

ประวัติของชื่อที่เรียกดินแดนภาคใต้

ดินแดนในอาณาบริเวณภาคใต้เคยมีชื่อเรียกแตกต่างกันตามยุคสมัยและภาษาของผู้เรียก แต่ยังไม่มีข้อยุติว่าที่ตั้งและอาณาเขตที่แท้จริงจะกว้างหรือแคบกว่าอาณาบริเวณที่เป็นภาคใต้ และบางชื่อก็เป็นเมืองโบราณที่ตั้งอยู่ในดินแดนภาคใต้ เช่น มลยทวีป ยมทวีป สุวรรณทวีปและสุวรรณภูมิ
การเรียกชื่ออาณาบริเวณภาคใต้ที่ปรากฏในเอกสารของไทย พบว่า ในพระราชกำหนดเก่าในสมัยกรุงศรีอยุธยา (พ.ศ. ๑๐๘๔) เรียกว่า “ปากใต้ ” พงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับหลวงประเสริฐ เรียกว่า “ปักใต้” ในกฎหมายตราสามดวงส่วนใหญ่ใช้ “ปากใต้” ส่วนรูปคำเขียนที่เป็น “ปักษ์ใต้” เท่าที่ค้นพบในขณะนี้ปรากฏในตำนานพราหมณ์เมืองนครศรีธรรมราช ซึ่งแต่งเสร็จในปี พ.ศ. ๒๒๗๗ ในสมัยรัชกาลที่ ๑ – ๔ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์มักใช้ “ปากใต้” และ “ปักใต้” โดยเฉพาะในประกาศต่างๆ ของรัชกาลที่ ๔ ล้วนใช้เป็น “ปากใต้”
ส่วนคำว่า “ภาคใต้” เริ่มนำมาใช้ในทางปกครองตั้งแต่รัชกาลที่ ๖ โดยมีที่ทำการภาคอยู่ที่จังหวัดสงขลา และหลังจากการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. ๒๔๗๕ ได้มีการยุบมณฑลทั้งหมดในปลายปี ๒๔๗๖ หน่วยราชการในกระทรวง ทบวงกรมต่างๆ ได้มีการตั้งหน่วยงานเพื่อบริหารราชการในระดับภาคขึ้น หลังจากนั้นคำว่า “ภาคใต้” จึงเรียกใช้กันอย่างแพร่หลาย

 

สภาพสังคมภาคใต้
๑. ยุคก่อนประวัติศาสตร์
๑.๑ คนพื้นเมืองดั้งเดิมของภาคใต้
ชนชาติต่างๆ ในดินแดนภาคใต้ประกอบด้วยกลุ่มใหญ่ๆ ๓ กลุ่ม คือ
๑) กลุ่มไทย – กะได (Tai – Kadai) ได้แก่ คนไทยปักษ์ใต้ที่พูดภาษาไทย

กะได
๒) กลุ่มมาลาโย – โปลีนีเซียน (Malayo – Polynesian) ได้แก่ พวกมาเลย์ (Malays) ใช้ภาษามาเลย์ พวกมอเก็นหรือโอรังลาโอด (Moken or Orang Laut) เป็นพวกชาวเรืออยู่ใกล้ปากน้ำฝั่งทะเล (ชาวเลหรือชาวน้ำ )

เงาะป่า

๓) กลุ่มออสโตรเซียติก (Austrosiatic) คือ พวกนิกริโต (Negritos) ได้แก่ พวกซีมังหรือเซมัง แถวจังหวัดพัทลุง คือ พวกที่ชาวไทยเรียกว่า “เงาะ” หรือ “เงาะป่า”
โดยพวกนิกริโต หรือนิโกรเล็กหรือเซมัง ซึ่งเป็นพวกเดียวกับเงาะที่หลงเหลืออยู่ทางภาคใต้แถบจังหวัดพัทลุงและตรังได้เคลื่อนย้ายเข้ามาตั้งถิ่นฐานบริเวณที่ใกล้ฝั่งทะเล ต่อมาถูกผลักดันให้เคลื่อนย้ายเข้าตามพื้นที่ป่าเขา
ต่อมาเมื่อประมาณ ๗,๕๐๐ – ๔,๕๐๐ ปีมาแล้ว มีพวกซาไก (Sakai) หรือซีนอย (Senoi) อาจอพยพมาจากแหลมอินโดจีนลงมาตั้งถิ่นฐานในดินแดนภาคใต้และมาเลเซียเป็นพวกที่ยังคงเหลืออยู่ในปัจจุบัน และเมื่อประมาณ ๔,๐๐๐ ปีมาแล้ว พวกโปรโตมาเลย์ได้อพยพจากจีนแผ่นดินใหญ่เข้าสู่แหลมอินโดจีนลงมาทางภาคใต้ และอพยพต่อลงไปบริเวณหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก นอกจากนี้มีชาวโปรโตมาเลย์อพยพจากดินแดนในประเทศมาเลเซียมาตั้งถิ่นฐานริมฝั่งทะเลภาคใต้เป็นชุมชนชาวน้ำหรือชาวเล ที่เรียกว่า มอเก็นหรือโอรังลาโอด
หลังจากการเคลื่อนย้ายของโปรโตมาเลย์เป็นการเคลื่อนย้ายเข้ามาตั้งถิ่นฐานของพวกมองโกลอยด์ฝ่ายใต้ (Southen Mongoloid) หลายครั้งจากแผ่นดินใหญ่มาแหลมอินโดจีน มาตั้งถิ่นฐานในภาคใต้และมาเลเซียผสมพันธุ์กับพวกที่อยู่เดิม (ออสตราลอยด์ โปรโตมาเลย์ ) กลายเป็นชนพื้นเมืองสมัยแรกเริ่มประวัติศาสตร์ของภาคใต้

Leave a Comment

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *